Даўно хацелася раскрытыкаваць гарадское Купалле, асабліва апошніх гадоў. Але крытыкаваць мы ўмеем усе і ўсё. Яшчэ адзін негатыў у скарбонку горада? Навошта? Дзеля чаго? Крытыка любой зьявы, падзеі, імпрэзы - я веру - мусіць быць канструктыўнай і натхняць на будучыню. А не забіваць яе. Усе ведаюць як горш. А як лепш? Вось і мне часам нешта не падабаецца, а як зрабіць, каб падабалася - дык, бывае, і ня ведаеш. Літаральна нядаўна ўзнікла магчымасць КАНСТРУКТЫЎНАЙ крытыкі нашага гарадскога Купалля. Дык не магу яе не скарыстаць.
У мінулы аўторак з вілейскіх вадаёмаў бралі ваду на экспертызу. Па словах памочніка доктара-гігіеніста Наталлі Захарэвіч, аналіз вады не паказаў адмоўных вынікаў, таму купацца нідзе не забаронена.
Кожны мае права на выбар, удзел у кіраўніцтве і магчымасьць ствараць сабе такое жыцьцё, каторае для яго будзе мець сэнс. Медыі, прамоўцы зь іх прыгожымі лозунгамі, нават гэты матэр’ял – толькі інфармацыя для разважаньня, ня больш. Заўсёды трэба памятаць, што жыцьцё ёсьць у кожнага, і ён вырашае, якім яму быць.
Апошнім часам многіх вялейчукоў выклікаюць у ваенкамат і прымушаюць здаваць адбіткі пальцаў. Гэткія дзяенні выклікаюць незадаволенасць і нараканні ад грамадзян. Фактычна пагалоўнае дактыласкапіраваннне, якое зараз праводзіцца, зьяўляецца супрацьзаконным. Невыключна што праз некаторы час "пальчыкі" будуць здымаць у тых, хто зараз сам спрабуе сабраць іх ува усіх без разбору...
13-14 чэрвеня ў вёсцы Перадолы на Глыбоччыне прайшоў бардаўскі фэст. Надвор’е аказалася надзвычай спрыяльным хоць раніцай яно было вельмі паганым. Фэст пачаўся ў суботу каля 5 гадзін вечара.
Музычнае жыцьцё Вялейкі не сьціхае. Зьнікаюць адныя гурты, прыходзяць іншыя. Толькі часта і ў тых, і ў тых падобныя твары. Вось і гурт "CHERNOVAR", што сабраўся ня так даўно, складаецца з музыкаў былых Дзеці Індзіга (Сьцёпа К. барабаны і Сьвета К. бас гітара) і былога Дню Незалежнасьці (Генадзь К. гітара і вакал). Чацьверты ўдзельнік - Алесь Б. (вакал і дуда), які раней на вялейскай музычнай сцэне не зьяўляўся ў складзе якогасьці калектыва.
Ён нарадзіўся 10 лютага 1903 года ў мястэчку Будслаў Вялейскага павета. Быў рэпрэсаваны Саветамі, удзельнічаў у бітве за Монте Касіна, быў старшынем Рады БНР...
Пра мэмарыяльны комплекс у Забродзьдзі на Вілейшчыне, дзе ўшанаваная памяць ахвяраў першай сусьветнай вайны, мне колькі месяцаў таму расказалі мае смаргонскія сябры. І пра яго стваральніка — сябра Саюзу мастакоў СССР і Беларусі спадара Цітовіча.
Упершыню я прыехаў у Вязынь, што на Вілейшчыне, у складзе здымачнай брыгады 15 год таму. Для фільму патрабаваліся характэрныя ды маляўнічыя краявіды. Панарама, што адкрывалася з даху тутэйшага 6-павярховага хмарачоса — заводу траваараматычных напояў, які тады ўжо не працаваў, — насамрэч займала дух. Ад гарманічнага ўзаемапранікненьня стройных шэрагаў сасновых лясоў, бярозавых гаёў, трох сажалак ды бясконцай роўнядзі Вілейскага вадасховішча, адкуль п’е ваду Менск. Гэтым разам узьнімацца на дах мне не рэкамэндавалі — лесьвіца абвалілася цэлымі пралётамі…
Хто я такі: звычайны чалавек. Па пашпарту – Ластоўскі Іван Мікалаевіч, беларус. Студэнт пятага курсу БДУФК па спецыяльнасьці «Інструктар-метадыст па турызму». Працую ў Менску, жыву ў Вялейцы. На спаборніцтвах выступаю як за Вялейку, так і за менскі клуб, у якім займаюся. Апошняя вандроўка- Цэнтральны Каўказ, чацьвёртая горная катэгорыя складанасьці. Старт пахода 27 ліпеня, вяртаньне 15 жніўня. Прайшлі тры перавалы катэгорыі 1Б, тры- 2Б і адзін – 2А, узышлі на Эльбрус.
Большась назваў, якія паходзяць ад слова "камень" з'яўляюцца характарыстыкамі і як бы загадзя азначаюць, што мясціны, дзе вёскі носяць адпаведныя назвы, камяністыя. Але вось назва Вялейскага Каменна, хаця таксама звязана з каменем, але больш па прычынах гістарычнага характару.