Учора абсалютна выпадкова трапіла на Свабодны тэатр.
Я разумею, што гэта быў толькі фрагмент ды чарнавы варыянт. Я ў прынцыпе даволі так талерантна паставілася да таго, што акторы часта блыталіся ў словах. (У прынцыпе, гэта была імправізацыя, але бачыла я лепшыя імправізацыі). Справа не ў гульні актораў. Проста не кранула. (*кранула мяне толькі тое, як мне падаў руку адзін прыемны малады чалавек, які падзяліўся месцам побач з сабой гы). Нават той факт, што гісторыі былі сапраўдныя.

Насамрэч забіла мяне тое, як была абыграная сытуацыя зь Вікай Мароз. Я лічу, што калі тэатр ставіць грамадзка актуальныя спектаклі, ён не павінен катэгарычна займаць пэўную пазыцыю. Ён павінен даваць тэмы для роздумаў.

І калі сытуацыя зь Вікай Мароз такая неадназначная, то навошта ўсё пазыцыянаваць менавіта так, а не інакш? Ня трэба ўдавацца ў падрабязнасьці, але факт застаецца фактам - згодна з міжнароднымі нормамі італійцы НЯ МЕЛІ рацыі. І ў гэтай сытуацыі ня бачу сэнса, што зноў-такі тэатр вінаваціць рэжым. Прычым тут рэжым? Канешне, палітыка ў нас у галіне міжнароднага ўсынаўленьня гэта проста З., а не палітыка, але ж мы разводзім дэмагогію вакол правоў чалавека, але Віку з-за давальненьнем аддалі б бяз усялякіх фармальнасьцяў, прапісаных у тых жа міжнародных дакументах.

Проста як заўсёды - маленькі чалавек стаў ахвярай дарослых гульняў.
А тэатр - гэта перш за ўсё мастацтва, нават калі гэта і форма пратэсту. Палітыка забівае мастацтва.

http://mensajera.livejournal.com

http://mensajera.livejournal.com/61071.html

Праглядаў: 329