Ліст да Феліні” – гэта карціна аб вясковым кінамеханіку Тарасе (у гэтай ролі зняўся Аляксей Туровіч), які вельмі захапляўся творчасцю сусветна вядомага Фрэдэрыка Феліні. Кінамеханік збірае ўсе магчымыя матэрыялы пра любімага рэжысёра. Аднойчы ў Тараса атрымліваецца прывезці ў вясковы клуб адну з карцін Феліні – “Ночы Кабірыі”. А каб заахвоціць аднавяскоўцаў да прагляду фільма, Тарас закладае ў касу свае ўласныя грошы. Але людзі і тут ідуць на прагляд без асаблівага жадання. Затое сапраўдны цуд адбываецца пасля кінасеанса – людзі выходзяць з клуба са слязамі на вачах. Кінанавела паказвае, якой сілай валодае мастацтва.

Прымалі ўдзел у працы над фільмам таксама дырэктар Купалаўскага тэатра – Кірычэнка, які выконваў ролю самаго Феліні. Людміла Кармуніна – сястра Тараса…

Паза вокам гледачоў заўжды застаюцца самі здымкі фільма. А паглядзець на здымачную пляцоўку часам куды цікавей, чым убачыць саму стужку. Таму пра 10 дзён здымкаў “Пісьма Феліні” на Вілейшчыне расказвае адна з яго галоўных гераінь – актрыса Людміла Кармуніна.



- Людміла Паўлаўна, чым Вам запомнілася праца над фільмам?



Л. К.: Мне здымкі фільма перадусім запомніліся тым, што я ўпершыню ў жыцці змагла праявіць сябе ва ўсіх іпастасях. У свой час, перад паступленнем у тэатральны інстытут, я вельмі хацела паступіць на мастацкі факультэт – я не дрэнна малявала. Працяглы час я працавала ў Доме мадэлі. І ўвогуле я хацела працаваць мастаком-мадэльерам. Затым я хацела быць стылістам. Не так даўно, у час, калі не было ніякіх здымкаў, я скончыла курсы стылістаў. І падчас працы над “Лістом да Феліні” я выступіла і мастаком па касцюмах, і мастаком-грымёрам, і выконвала адну з галоўных роляў – я грала сястру кінамеханіка Тараса.



- А як выбралі для працы менавіта Вілейшчыну?



Л. К.: Для таго, каб выбраць месца, аператар, рэжысёр, прадзюсер, як гэта звычайна бывае, паехалі перад пачаткам працы выбраць натуру. І выбралі горад Паставы. А калі мы ўжо рыхтавалі чамаданы, каб ехаць здымаць, то вырашылі яшчэ раз паглядзець на мясцовасць. Але да Пастаў ужо не даехалі. Спыніліся ў Ільі (вёска ў Вілейскім раёне – С. М.). Там спадабаліся царква, касцёл, клуб, плошча. Увесь гэты пасёлак адпавядаў сцэнару фільма. І мы спыніліся там. Але здымалі таксама ў Вілейцы і Глыбокім (у манастыры).



- Якія кур’ёзныя выпадкі адбыліся з Вамі падчас здымкаў?



Л. К. Адзін з пешых кур’ёзных выпадкаў. Мы толькі прыехалі, размясціліся. Я не ведала, што мабільныя тэлэфоны ў некаторых раёнах Беларусі не ловяць сетку. Ёсць толькі канкрэтныя месцы. Мы прыехалі ноччу, а раніцай трэба было зняць туман і ўзыход сонца. І мы групай выходзім у чыстае поле. Па дарозе – мосцік. Я праходжу па ім, а ў мяне раптам пачынае званіць тэлэфон. Я спыняюся і размаўляю. А ў той жа час піратэхнікі вырашылі, што тумана малавата, і сабраліся зрабіць яго штучна. І закінулі ў траву шашкі. Адна шашка ўпала за мной. Мяне піратэхнікі адразу не заўважылі. А калі ўсё ж мяне ўбачылі, то было позна – я патрапіла ў эпіцэнтар выбуху. Калі дым рассееўся, мяне ўбачылі з мабільным тэлефонам у руках. Так пачаўся першы дзень здымкаў.

Яшчэ цікава выпадак. Была ў пасёлку адна пара, якая любіла выпіць. Яна страцілі ўсялякі інтарэс да жыцця. І раптам у іх гэты інтарэс з’явіўся. Мужчына прыйшоў на здымкі цвярозы, у белым швэдры, з кветкамі. Кіно – вялікая сіла, якая авысакароджвае.



Фільм “Ліст да Феліні” здымалі восенню 2005 года адначасова з расійскім “Апошнім бронецягніком”. Прычым апошні таксама здымаўся на Вілейшчыне. Не абышлося і ў гэтым плане без цікавых выпадкаў. Калі здымалася сцэна на чыгуначным пераездзе ў кадар патрапіў праязджаючы ў гэты момант бронецягнік.

Пасля паказу кінанавелы ў Мінску, яе плануецца звазіць на прагляд і ў Ілью. Бо ўсе людзі, якія зняліся ў масоўцы, прасілі прывезці карціну ім на прагляд. Некаторыя з іх прыходзілі на здымкі пешкі з вёсак за 8-10 кіламетраў. І сапраўды, кіно – “вялікая сіла”.