Зіма – цікавая, загадкавая і вельмі дзіўная пара года. Здаецца, ні адзін пісьменнік не здолеў хаця б раз не напісаць пра зіму. Адразу ўспамінаецца Коласава “Новая зямля”, з ейнымі асобнымі часткамі, альбо Мележавы няскончаныя “Завеі, снежань...”. “Зімовая” гісторыя сям’і мастака Барыса Цітовіча магла б паслужыць для напісання калі не паэмы ці рамана, дык дэтэктыўнага апавядання дакладна.А распавяла нам тую гісторыю жонка мастака Валянціна.



Калі малодшы сын Барыса і Валянціны Даніл быў яшчэ школьнікам, перад чарговым Новым годам ён сабраўся схадзіць у лес па елку ( вяскоўцы пакупаць елкі ў горад не ездзілі ж). А ў той дзень ён яшчэ збіраўся ехаць у музычную школу. І, каб не спазніцца, узяў з сабой у лес будзільнік, вялікі, якія раней былі вельмі распаўсюджаныя. Будзільнік паклаў у карзінку, якую даў несці сабаку – колі Смолцы. А ў лес каля вёскі Заброддзе Вілейскага раёна (там жыве сям’я Цітовічаў) увесь час то прыязджалі, то ад’язджалі ракетныя часткі. І акурат тады яны зноў прыехалі. Бацькі і да сёння дзівяцца, як іх сыну ўдалося падысці да тых частак. Маўляў, яны ж павінны былі добра ахоўвацца. Але Даніла тое зрабіў і спакойна высек елачку. А як сабраўся ісці дадому, заўважыў, што колі Смолка разам з карзінкай збегла ад яго. Узяўшы елку і сякеру, хлапец вярнуўся дадому, і паехаў у музычную школу. Сабака таксама вярнуўся, але без сваёй ношы. Карзінка засталася ў лесе недзе паблізу ракетных частак, а ў ёй застаўся цікаць будзільнік. Калі тую карзінку заўважылі вайскоўцы, і асабліва, калі пачулі ціканне, узняўся вялікі вэрхал. Усе чакалі выбуху. А яго ўсё не было. Тады адзін добраахвотнік выклікаўся агледзець “выбуховае прыстасаванне”. Так высветлілася, што надыходзячы Новы год ледзь не быў сапсаваны звычайным будзільнікам. На шчасце, усё скончылася мірна. Нейкі час бацькі Данілы нічога не ведалі пра тое здарэнне. Распавёў ім пра яго адзін афіцэр з тых вайскоўцаў, што неяк зайшоў да іх па нейкай справе. Тады бацькі і здагадаліся, што гаворка ішла пра Смолкаву “дыверсію”.



Вось такая гісторыя напаткала сям’ю Цітовічаў аднойчы пад Новы год.



Макарэвіч Сяргей