Трэба сказаць, што мы – пінгвіны адукаваныя і з павагай ставімся да гісторыі, таму вырашылі правесці вечар не за бутэлькай піва, як звычайна моладзь, а з карысцю для сябе: пасля яшчэ доўга хадзілі чуткі па горадзе пра тое, як пінгвіны ў піянерскіх чырвоных гальштуках неслі кветкі да помніка Леніна, але палі ў няроўным баю. Мы былі ўраджаны, як з нашай плоскаступнёвасцю можна было зваліцца на роўным месцы. Першая думка, якая да нас прыйшла, што варожыя сілы жадаюць перашкодзіць нам прарвацца да бацькі пралетарыяту. Таму, не доўга думаючы, мы падхапіліся і прынялі абарончыя стойкі, як нас вучылі манахі Шаолінь. І раптам мы зразумелі – гэта каток!!! Для нас гэта было сапраўдным падарункам, мы пачалі адчуваць сябе як на гістарычнай радзіме. Мы каталіся, падалі, падымаліся, зноў падалі да тае пары, пакуль Ленін на фоне пальм не стаў нагадваць Сфінкса. Чамусьці хацелася адбіць нос, каб падабенства стала больш выразным. Хаця нос застаўся на сваім месцы, мы ўсё роўна вярнуліся дадому задаволеныя жыццём. Адным словам, пакуль глабальнае пацяпленне не дасягнула нашых мясцін, раім вам наведаць каток. Прыемныя ўраджанні і пільны дагляд Леніна гарантуем!



Па плошчы Леніна, якая раней была толькі стаянкай, а цяпер стала яшчэ і катком, коўзаліся сімпатычныя, але не жанатыя прадстаўнікі пралетарыяту Шкіпер&Кавальскі