А можа, не ў кніжках справа? Малады Беларус павінен выхоўвацца-гадавацца беларускамоўнымі бацькамі, чуць беларускамоўныя песьні, слухаць беларускамоўнае FM-радыё, глядзець беларускамоўнае тэлебачаньне (папраўце), карыстацца беларускімі вэрсыямі кампутарных праграмаў, мець беларускамоўныя сеткі мабільных апэратараў, чытаць беларускамоўныя шыльды-цэньнікі, здаваць ПДР па - беларуску, навучацца па - беларуску...Кнігі - гэта цудоўна, але вось жа экзамены трэба здаваць на "расейскам языке", інстытуты навучаюць на "расейскам", на працу прымаюць "па-расейску"... Ды-джэі і каханая дзяўчынка - "па-расейску"! У паліклініку і морг - усё "па-расейску"...

Зачараванае кола. Як яго разарваць? Дзе найслабейшы элемент?

У нас унутры!
Самае слабое звяно гэтае сістэмы - мы самі. Калі мы будзем прыкладаць намаганьні каб стаць крышачку сьмялейшымі, разумнейшымі, адакзнейшымі і трошкі больш працаваць для Беларусі - гэта будзе зрух.

Пагаджаюся, у асноўным.
Як казаў нехта, ведаць шлях і ісьці па шляху - розныя рэчы. У нашае сітуацыі мала хто асьмельваецца і рызыкуе ісьці. Але справа ня толькі ў сьмеласьці. Ёсьць яшчэ нешта...

Найперш ня трэба спадзявацца на іншых і пры падмане чаканняў не шукаць вінаватых,не траціць сябе на скаргі і абвінавачанні
трэба самому гартаваць у сабе ваяра, рабіцца героем, вартым захаплення і падражання. Толькі так - тады ўсё будзе :)

Я думаю, што справа не толькі ў сьмеласьці, а больш ў абавязковасьць і самаахвярнасьі (кажу пра сябе). Гэта патрэбна. Я не заклікаю усіх ахвяраваць жыцьцём, сям'ёй, кар'ерай і г.д. Але гадзіна сну, адпачынку, хоббі - імі можна ахвяраваць для Беларусі!

Усё будзе о. к. :)) Ня адразу, канечне. Паволі, шляхам маленькіх зьменаў і крокаў можна зрабіць шмат. Беларусы - ня зломкі, узгадайма хоць бы нашу найноўшую гісторыю. Рэспэкт тым, хто бярэ на сябе адказнасьць і вядзе за сабою іншых. Не змарнуюцца іхныя высілкі. Заважаць на шалях гісторыі. І... жыве Беларусь! :))

Чытаю цяпер кнігу "Каласы пад сярпом тваім" (перачытваю ужо каторы раз). Гэтую кнігу павінен прачытаць кожны беларус!!!
Сітуацыя падобная і на сёньня.
Але як яна выхоўвае!!!

Алесю Загорскаму на пасвячэнні ў юнакі кажуць: "Будзь незалежны з моцнымі, братні -- з роўнымі, спагадлівы і добры - з ніжэйшымі".

Ці тыя ж слова дзеда Вежы: "У рабстве гіне дух!"

Вартая моладзі кніга!!!

"У рабстве гіне дух!"
Не пагаджаюся. Вольны ўжо той, хто змагаецца за волю. Таму, без змаганьня "у рабстве гіне дух".

Згодзен. Але каб змагацца за Волю, трэба хацяб ведаць што гэта такое. І паўстаньні - нават тыя, якія здавалася б з самага пачатку былі правальнымі - рабіліся для таго, каб не спыніць гэтага змаганьня.

Цяжка сярод рабоў выхаваць вольнага чалавека! І таму трэба паказваць ім што ёсьць іншае -- воля, гонар, годнасьць і ... А таксама каб быў прыклад барацьбы за гэтыя ідэалы - пакуль што яны былі 1794, 1831, 1863 і ....

А ці будуць далей?

У сувязі з гэтым, пытанне.
Чаму ў свядомых беларусаў, часта вырастаюць не свядомыя дзеці?

Цяжка сярод рабоў выхаваць вольнага чалавека! І таму трэба паказваць ім што ёсьць іншае -- воля, гонар, годнасьць і ...

А хто выхоўвае вольнага чалавека сярод рабоў? Той, хто выхоўвае, ужо павінен быць вольным.

Якім уяўляе сабе шараговы беларус прыстойнага чалавека? Тут я падзяляю думку Сяргея Дубаўца. Гэта той, хто ведае, як жыць і ўмее жыць.
Калі такі стэрэатып сьцвердзіцца ў грамадзтве, то многія хібы будуць выпраўленыя. Для такой фармацыі людзей не будзе праблемай павага да мовы і сымбаляў.
Гэты тып шляхетнага беларуса, беларуса-гаспадара існуе. Толькі, можа, ён яшчэ не модны, не жаданы грамадзтвам, ня ёсьць героям нашага часу.

Наконт “Каласоў…” ды несвядомых дзяцей. “Каласы…” чытаюцца ў школе, здаецца, ужо амаль выпускнікамі (праграма 11-га класа). Менавіта той узрост, калі яшчэ не позна растузаць чалавека і пасяліць у яго свядомасці родныя каштоўнасці; ці падтрымаць і зрабіць мацнейшым той кволы агеньчык, што ўжо цепліцца. Гэта, на мой погляд, мэта настаўніка і ад яго тут шмат чаго залежыць. Не буду абагульняць, але, мне здаецца, што настаунікі далека не заўседы ўвасабляюць гэтую мэту, занадта ўдараючыся ў абмеркаванні кахання Алеся і Майкі, яго прагназіравання, супердэталевыя абмеркаванні знешняга выгляду герояў і інтэр’ераў і г.д. Усе гэта, безумоўна, патрэбна, але калі галоўная ідэя ад гэтага сыпецца… Вось і атрымліваецца, што ўсе чыталі, гаварылі, а далей мала хто панёс. Не маю на ўвазе ўсіх настаунікаў, але, здаецца, тыповая сітуацыя менавіта такая. У ёй меньш за усё гаворыцца пра волю, гонар, годнасць…

Ўсё пачынаецца з маленства.
Ўсё пачынаецца зь дзяцінства.
І да сьвятога падабенства,
І найпаскуднейшае сьвінства.

Увогуле, ўсе размовы пра свабоду-рабства трэба пачынаць з рэфлексіі над сваімі ўчынкамі. Адзін расейскі пісьменьнік казаў, што трэба па кроплі выціскаць зь сябе раба. Другі расеец (бард) сьпяваў. што "я не хачу па кроплі - мне падавай вядро". Я бачу, што беларусам, нават у параўнаньні з расейцамі, рабоў зь сябе трэба вычэрпаваць тонамі. Але пачынаць, у кожным разе, толькі зь сябе. Не ратуй сьвет - выратуй сябе.
Дзеці - гэта тое, што робім мы. "Несьвядомыя" дзеці ў "сьвядомых" беларусаў - лухта. Такі ты і "сьвядомы" беларус з маскальскімі сэрыяламі, песьнямі, "рускоязычнымі" сябрамі(?!), каханкамі, боязьзю спытацца ў ВЯЛЕЙСКАЙ краме ЦУКРУ, а не "сахара", КАВЫ, а не кофе... І шмат яшчэ якіх чыньнікаў, нават больш істотных за "побытавую" гутарку. Прынамсі, я пакуль ня бачыў "сьвядомых" БЕЛАРУСАЎ (хіба. можа. Пазьняк?) На сяньняшні момант, жыцьцё "сьвядомага беларуса" - штосекундная капітуляцыя прад наступствамі "аб'ектыўнасьці, рэаліяў, патрэбы часу,,,,," Будзем шчырымі - трэба пачынаць толькі зь сябе.

Згодна, але не цалкам. Я знаёма са свядомымі беларусамі і беларускамі.