Зух, твару няма? дык зрабі гэты твар.

я займаўся адным, Габэляк - другім, Зух - трэцім.

Я ўсіх вас люблю!
Ваўка, праўда, найбольш.

Я увогуле не разумею, чаму нехта мае права вырашаць за іншых - што будзе цікава чытаць, а што не на Вялейскім сайце - гэта абсурд! Наведвальнікі, і толькі яны (!), павінны самі гэта вырашаць, а адміны АБАВЯЗАНЫ даць права выбару ( і калі мы вывальваем на сайт інфамацыю з "Шлях перамогі", чаму тады не даем слова "Радыё Свабода", газэце "Свабода" і г.д. - Плюралізм ня можа быць адборным.)

А ці Зоя працавала з Ваўком калі-небудзь у камандзе?

Таму дыягназ мой дастаткова аб'ектыўны.

Калі хочаш, магу скінуць асабістым паведамленьнем.

Не. Павінны вырашаць не наведвальнікі. У любым СМІ абавязкова ёсьць рэдактар, які і вызначае СМІ - якім яму быць, што пісаць, што не пісаць, якія прыярытэты мусяць захоўвацца.

СМІ - твор рэдактара.

Не. Павінны вырашаць не наведвальнікі. У любым СМІ абавязкова ёсьць рэдактар, які і вызначае СМІ - якім яму быць, што пісаць, што не пісаць, якія прыярытэты мусяць захоўвацца. Як кіно - рэжысёрскае мастацтва (а не акторскае), гэтак і СМІ - твор рэдактара

Вы на нешта намякаеце? Каманднай гульні не прымаю.

Вы доктар?

Где больше двух, говорят вслух. Давайце, не будзем за спіной у Ваўка...
Ну, усё гэта я толькі дзеля канструктыўнасці гутаркі, каб у сварку не перарасла. З Ваўком, па-праўдзе, не знаёмая. Хаця здагадваюся, хто гэта. А Габэляк для мяне тайна за сямю пячаткамі.

Не пагаджаюся. А мы тады хто?

Алесь Міхалевіч: ”Супраць мяне ў Партыі БНФ ужываюцца правераныя камуністычныя метады”

11.05.2008 Анастасія Зелянкова

У інтэрв’ю ”Салідарнасці” намеснік старшыні Партыі БНФ Алесь Міхалевіч расказаў пра прычыны ягонага канфлікту з Вінцуком Вячоркам, як лепей вырошчваць ”бульбу” на палітычным полі і навошта вылучыў сваю кандыдатуру на наступныя прэзідэнцкія выбары.

-- Апошнія падзеі, звязаныя са скандалам аб магчымым выключэнні аднаго з лідэраў партыі Юрася Губарэвіча, паказваюць, што не ўсё так ладна ў апазіцыйным стане...

-- Ды там амаль ніколі ладна і не было. Што ж датычыць Губарэвіча, то пытанне аб ягоным выключэнні ўжо не стаіць. Кіраўніцтва вырашыла абмежавацца вымовай.

Справа ў тым, што грамадская ўвага да гэтай справы была несувымерна вялікай, і яны спужаліся. Баршчэўскаму вельмі хочацца застацца станоўчым персанажам у гісторыі, таму ён баіцца публічна сябе запляміць. Прычым гатовы на любыя дзеянні, але каб гэта было ўсё ціхенька, без лішняга асвятлення ў СМІ.

Выкідваць такога чалавека, як Губарэвіч з партыі – гэта велізарная памылка. Яшчэ нядаўна ўсе прызнавалі, што ён кіраўнік адной з самых найлепш арганізаваных абласных арганізацый. На сённяшні дзень з 26 кандыдатаў у дэпутаты ад Партыі БНФ, якія зацверджаны ў спісе аб’яднаных дэмакратычных сіл, шэсць з’яўляюцца прадстаўнікамі Брэсцкай вобласці. Гэта самы лепшы вынік сярод усіх абласцей. Да Губарэвіча цяжка знайсці прэтэнзіі, бо ён адзін з лепшых лідэраў нашай партыі.

-- Але прэтэнзіі знайшліся...

-- Так, Рух ”За свабоду”. Дзіўна, што, калі чалавек згодны на Калякіна у якасці кандыдата ад дэмсіл (як напрыклад Юры Хадыка), ён можа быць у Партыі БНФ ды яшчэ і ўзначальваць важную камісію партыйнага кантролю, а калі чалавек падтрымлівае Мілінкевіча, як Губарэвіч, дык яго можна з партыі выключаць?

Усе гэтыя людзі – і Вячорка, і Баршчэўскі, і Хадыка, і Голубеў і шэраг іншых – яны трымаюцца на сваім аўтарытэце, які напрацавалі на пачатку 90-х гадоў. Але што яны зрабілі для папулярызацыі партыі за апошнія 10 год?

Каб кіраваць партыяй, недастаткова ганарыцца сваімі заслугамі ў Вярхоўным савеце ХІІ склікання або літаратурна-лінгвістычнымі дасягненнямі. Трэба думаць пра палітычныя выклікі новага часу.

Вось той жа Губарэвіч у 2003 годзе ўзначальваў дэпутацкую большасць у Белаазёрску. Цягам некалькіх месяцаў у Белаазёрску была ўнікальная для аўтарытарнай Беларусі сітуацыя: фармальна горадам кіравала дэмакратычная большасць. Юрась Губарэвіч з мясцовага лідэра вырас на лідэра агульнанацыянальнага.

-- Аднак Баршчэўскі яшчэ на з’ездзе, дзе яго абралі кіраўніком, казаў, што будзе вычышчаць партыю ад актывістаў Руху ”За свабоду”. І вы, дарэчы, пагадзіліся зняцца на яго карысць...

-- Маё такое меркаванне, што Баршчэўскі спецыяльна гэта казаў, бо хацеў, каб я не пагадзіўся на яго кандыдатуру як кампраміснага кандыдата. Гэта была такая гульня на эмоцыях. Паказаць тым 20%, хто яшчэ вагаўся, што вось, глядзіце, у нас быў кампрамісны кандыдат, а Міхалевіч на гэтага кампраміснага кандыдата не пагадзіўся. Ну, тады давайце рабіць перагаласаванне па кандыдатурах Вячоркі і Міхалевіча, але памятайце, што Міхалевіч дрэнны, бо ён не хоча ісці на кампраміс.

Таму я вымушаны быў пагаджацца на кандыдатуру Баршчэўскага, ведаючы, што для мяне гэта нясе вельмі сур’ёзныя выклікі. Нягледзячы на гэты так званы ”кампраміс”, Баршчэўскі не прапанаваў намеснікам ні мяне, які толькі што набраў амаль палову галасоў дэлегатаў, ні Губарэвіча -- нікога з маёй каманды. Мала таго, ён не прапанаваў іх нават у Сойм – орган, куды уваходзіць 52 чалавекі. Гэта былі мэтанакіраваныя чысткі ад усіх людзей, якія мяне падтрымлівалі.

-- Вы хочаце сказаць, што зараз гэтае цкаванне працягваецца?

-- Так. Прычым ужываюцца правераныя камуністычныя метады. Робіцца ўсё, каб праца чалавека ўнутры арганізацыі стала немагчымай.

Напрыклад, можна забараніць яму публічна выказвацца, што і было зроблена. Палажэнне пра партыйную этыку і дысцыпліну прынята соймам па ініцыятыве Баршчэўскага. Іншымі словамі я маю права выказвацца толькі ў тым выпадку, калі ўзгадніў сваё выступленне ці інтэрв’ю з Баршчэўскім. Гэта датычыцца ўсіх, але, зразумела, што рабілася дзеля мяне і Губарэвіча.

Яшчэ прыклады: я з’яўляюся намеснікам старшыні, які адказвае ў партыі за правядзенне выбарчых кампаніяў, пры гэтым прапанаваная мною канцэпцыя працы перадвыбарчага штабу на парламенцкія выбары не была ўхвалена, па ініцыятыве таго ж Баршчэўскага. Я таксама адказны за супрацоўніцтва партыі ў рамках кааліцыі. Але з лёгкай рукі Баршчэўскага я не быў запрапанаваны ў палітычную раду АДС, куды ўваходзіць па пяць чалавек з кожнай партыі, не кажучы ўжо пра тых двух людзей, якія ўваходзяць у прэзідыум рады. Ад БНФ гэта Вячорка і Івашкевіч.

Карацей, робіцца ўсё магчымае для таго, каб чалавек проста не мог працаваць, не мог выконваць тыя функцыі, якія на яго ўсклаў з’езд. Гэта ўсё нагадвае добра адпрацаваную камуністычную сістэму. Таму дзеля таго, каб працаваць эфектыўна, мне даводзіцца звяртацца да сябраў партыі, апеляваць да сваіх прыхільнікаў.

-- А не баяцеся, што у хуткім часе вас напаткае лёс Губарэвіча і неўзабаве будзе паўстаўлена пытанне ўжо пра ваша выключэнне?

-- Не паставяць. Я думаю, што пасля мінулага з’езду, дзе я набраў амаль палову галасоў, ставіць пытанне пра маё выключэнне, неразумна. Мяне падтрымлівае большасць сяброў партыі.

-- Гэтая, як вы кажаце, ”чысткі” скіраваны менавіта супраць вас і вашай каманды, ці ўся справа ў Мілінкевічы, пра падтрымку якога вы неаднаразова выказваліся?

-- Калі браць выключна Вінцука, то, думаю, што ўсё рабілася менавіта супраць мяне. Бо для яго я нават горшая праблема, чым Мілінкевіч.

Уся прычына ў тым, што я вучань Вінцука – ён выкладаў у мяне ў Дзяржаўным гуманітарным ліцэі імя Якуба Коласа. І яму вельмі цяжка глядзець, як вучань яго пераўзыходзіць. Паступова гэта ўсё набыло хваравітыя формы.

Напрыклад, калі б я падтрымаў будаўніцтва АЭС у Беларусі, то Вячорка выказаўся б супраць, але паколькі я супраць, то Вячорка – за. Я кажу, што ”карта паляка” ніякай небяспекі не нясе, а Вячорка будзе казаць наадварот.

Разумееце, для Вінцука старшынства ў БНФ – гэта найважнейшае жыццёвае дасягненне. Гэты не Баршчэўскі, які выдаў шмат кніг, які абараніў кандыдацкую дысертацыю, які рэалізаваўся, стварыўшы ліцэй.

-- Вы разумееце, што ідзяце на адкрытую канфрантацыю?

-- Разумею. Але лічу, што для нас, для мяне, толькі адкрытасць з’яўляецца выратаваннем. Я не лічу, што нейкія праблемы не варта выносіць на паверхню. Людзі павінны ведаць пра ўсё, і гэта толькі на карысць палітычнай партыі.

Калі мы прэтэндуем на тое, каб быць народнай партыяй, мы не павінны хавацца ад народа. Наша моц – у адкрытасці, здаровай дыскусіі ды эфектыўнасці дзеяння. Недагаворкі, утойванне ды кулуарнасць вядуць да дэградацыі.

-- Гэта не папахвае расколам?

-- Расколу няма. Ёсць пэўныя разыходжанні. Ёсць група людзей, якія кіравалі партыяй з пачатку 90-х гадоў, і ёсць група людзей, якія кіруюць дзейнасцю партыі дэ-факта, такія, як Губарэвіч, Антусевіч, я і іншыя.

Гэта проста канфлікт паміж тымі людзьмі, якія не хочуць аддаць фармальныя пасады, бо лічаць, што заслужылі іх сваімі дзеяннямі ў пачатку 90-х гадоў і тымі, хто сапраўды здольны кіраваць. Хаця Баршчэўскі добра разумее, што ён мае вельмі мала рычагоў кіравання.

Я прывяду прыклад з сельскай гаспадаркі (прывітанне гнілому пяру з ”Советской Б.”!). Сітуацыю ў БНФ можна параўнаць з двума спосабамі вырошчваць бульбу: з дапамогай рыдлёўкі і каня, але толькі для свайго падвор’я, або з дапамогай бульбасажалкі і бульбакапалкі з амбітнай мэтай выйсьці на новыя рынкі, г.зн. прыйсці да ўлады.

-- А гэта не вас часам Вячорка меў на ўвазе, калі перад выбарамі на старшыню казаў, што той-сёй даўно марыць прадаць партыю?

-- Думаю, ён меў на ўвазе і мяне, і Івашкевіча, які быў таксама ягоным канкурэнтам. Івашкевіч прапаноўваў вельмі шчыльную супрацу з ”Хартыяй”. І таму Вячорка казаў, што ”я не дам, каб Партыя БНФ кіравалася з суседняй вуліцы”. Справа ў тым, што на праспекце Незалежнасці, які побач з Управай, знаходзіліся на той момант і Рух ”За свабоду”, і ”Хартыя”.

Я з’яўляюся незалежным палітыкам і ніхто мной не кіруе ні з замежжа, ні з Беларусі. Аднак заўсёды вельмі лёгка выйграваць выбары на стварэнні вобраза ворага. Таксама Лукашэнка казаў і пра Мілінкевіча: маўляў Мілінкевіч прадасць Беларусь Польшчы, прадасць Беларусь Захаду. Такая ж рыторыка ўжывалася і ўнутры партыі.

Палітыкі -- яны ўсюды палітыкі і метады ў іх аднолькавыя. Вось толькі масштабы розныя.

-- Ці ёсць істотная розніца паміж Баршчэўскім і Вячоркам на пасадзе старшыні?

-- Баршчэўскі, дарэчы, дапускае тыя памылкі, якія Вячорка не рабіў. Ён робіць вельмі рэзкія выказванні. Чаго вартыя ягоныя словы, што, дай Бог нам займець свайго Януковіча, таму што з Лукашэнкам свае Юшчанка і Цімашэнка нам не свецяць. Ды многае іншае.

У гэтым сэнсе Вячорка ў станоўчы бок ад яго адрозніваецца тым, што з’яўляецца дыпламатам, яго вельмі цяжка вывесці з сябе. Нават на з’ездзе, калі накал быў вельмі вялікі, ён быў досыць вытрыманы.

-- Калі ў Партыі БНФ з’явіцца новы кіраўнік?

-- Думаю, летам, калі ў нас будзе тэхнічны з’езд па вылучэнні кандыдатаў на ”палатачную” кампанію, Баршчэўскі паспрабуе зрабіць яго справаздачна-выбарчым і сыйсці са сваёй пасады. Хто будзе новым кіраўніком, цяжка сказаць. Баршчэўскі увесь час кажа, што ў яго там то сем кандыдатаў, якіх ён праглядае, то тры...

-- Вас ў гэтым спісе, трэба думаць, няма...

-- Мне падаецца, што няма ў гэтым спісе і Вінцука. На маю думку, Баршчэўскі на з’ездзе галасаваў за Івашкевіча.

-- І наколькі рэальныя шанцы Івашкевіча?

-- Думаю, пасля з’езду, дзе ён набраў ў чатыры разы менш за нас з Вячоркам, наўрад ці яны ёсць зараз або з’явяцца ў бліжэйшай будучыні.

-- Які, на ваш погляд, далёйшы лёс нашай дэмакратычнай кааліцыі?

-- Я, напэўна, ужо казаў, што думаю наконт нашых аб’яднаных дэмакратычных сіл. Для пэўных структураў, наяўнасць кааліцыі – гэта адзінае дасягненне, якое яны могуць прадэманстраваць. Таму ў Беларусі і ёсць кааліцыя.

Адсюль і ідзе імітацыя гэтай кааліцыйнай дзейнасці. Усе гавораць: так, мы кааліцыя, мы аб’яднаныя дэмакратычныя сілы. Хаця фактычна яны нічога не робяць, апошняе, што было зроблена – гэта вылучэнне адзінага кандыдата на прэзідэнцкія выбары. Але захаванне кааліцыі ім усім патрэбна, бо гэта не асобная партыя, для якой вельмі складана знайсці адпаведную падтрымку.

Гэтыя ж сілы завалілі Мілінкевіча як старшыню палітрады АДС. Яны думалі, што гэтаксама пазбавяцца яскравага Мілінкевіча, як у свой час бясколернага Ганчарыка. Думалі, што знайшлі, як у боксе, партнёра сваёй вагавай катэгорыі.

Паколькі Лукашэнку яны не могуць перамагчы, яны паспрабавалі перамагчы Мілінкевіча. Што ім не ўдалося. Бо Мілінкевіч, насуперак ціску і аб’яднана-дэмакратычным наездам застаўся значнай фігурай на нашым палітычным полі. Ягоная папулярнасьць у разы большая за папулярнасць 4-х сустаршыняў разам узятых. Мілінкевіч мае патэнцыял, бо быў падтрыманы Плошчай і – што немалаважна – вытрымаў удары, якія яму наносіў не толькі рэжым, але і ”доўгажыхары” беларускай апазіцыі.

Зразумела, згаданыя палітычныя стуктуры не могуць пайсці на перафарматаванне АДС, бо гэта іх адзінае дасягненне. І яны згодныя на любога кандыдата, хоць Калякіна, абы працэс далей адбываўся.

І людзі едуць ў Брусэль, сустракаюцца з замежнымі палітыкамі і гавораць: ”Нам удалося захаваць адзінства, мы працуем разам”. Тыя пахлопваюць іх па плячы і кажуць: ”Малайцы, хлопцы. Далей аб’ядноўвайцеся, працуйце, скідвайце Лукашэнку”.

А той, хто скажа, што гэты працэс не дае эфекту, на яго ўсе зваляць: ”Паглядзіце, гэта ён вінаваты, гэта ён разваліў нашы аб’яднаныя сілы!”

Тая ж праблема з Казуліным. Што ён зробіць, калі выйдзе? Стане старшынём АДС, як ён гэта дэклараваў, ці выйдзе з кааліцыі і пачне ствараць свой блок са структураў, якія яго падтрымаюць як кандыдата? Калі першае, то Калякін з Лябедзькам і Вячоркам яго проста праз нейкі час з’ядуць па чыста працэдурных пытаннях.

Але ж Казулін якраз той чалавек, які мог бы патэнцыйна сказаць, што кароль голы і давайце аб’ядноўвацца па рэальных палітычных падзелах, а не ствараць аморфнае аб’яднанне, якое не мае ні лідэра, ні рэальнай праграмы.

-- Вы заўсёды казалі пра неабходнасць рабіць стаўку на чарговых прэзідэнцкіх выбарах менавіта на Мілінкевіча і пры гэтым самі вылучаеце сваю кандыдатуру. Навошта?

-- Калі мы хочам перамагаць рэальна, а не проста азначаць пазіцыю і раскручваць новых кандыдатаў, то лічу, што мы павінны вылучаць людзей ужо вядомых і папулярных, у якіх, прынамсі, ёсць рэйтынг пазнавальнасці. Як, напрыклад, Мілінкевіч.

Іншая справа, калі выкарыстоўваеш прэзідэнцкія выбары для раскруткі новых асобаў, як я збіраюся іх выкарыстаць. Толькі для таго, каб людзі даведаліся, што ў Партыі БНФ ёсць свой кандыдат, ён малады, адукаваны, дынамічны і амбіцыйны.

Але калі мы хочам перамагаць зараз, то павінны вылучаць тых людзей, якія здольны перамагчы. На сённяшні дзень з апазіцыі гэта Мілінкевіч і Казулін. Іншых я не магу назваць. Сцвярджэнне, што мы зможам раскруціць і перамагчы з кімсьці новым, – гэта чарговае хаджэнне па спіралі.

Іншы погляд на гэтую сітуацыю мае старшыня Партыі БНФ Лявон Баршчэўскі. Ягонае інтэрв’ю чытайце на нашым сайце ў аўторак, 13 траўня.

Лявон Баршчэўскі: ”Мы не дзейнічаем метадамі КПСС. У нас больш жорсткія метады”

13.05.2008 Анастасія Зелянкова

У інтэрв’ю ”Салідарнасці” старшыня Партыі БНФ Лявон Баршчэўскі расказаў, чаму забараняе крытыкаваць сябе ў прэсе, каго няма ў спісе яго пераемнікаў і ў якім выпадку будзе падтрымліваць Мілінкевіча.

— У чым сутнасць сённяшняга канфлікту ў партыі?

— Праблема ўсё тая ж. Яна ўзнікла яшчэ ў часе мінулага з’езду. Тады мяне выбралі толькі з адным праграмным выступам, дзе я паабяцаў, што ўмацую партыйныя рады і ў партыі не будзе людзей, якія працуюць на дзве палітычныя структуры. За гэта і прагаласавалі дэлегаты з’езду.

Адпаведным чынам я павінен выконваць тое, што я абяцаў. Менавіта зрабіць партыйную структуры дзеяздольнай.

— Але ж выключэннем асобных актывістаў партыйныя рады не толькі не ўмацуюцца, а могуць нават значна парадзець...

— Справа не ў колькасці людзей. Партыя заходняга тыпу — а мы менавіта такой і з’яўляемся — павінна мець ядро людзей, якія працуюць на выкананне пэўных задач.

Вось, напрыклад, паміж выбарамі рэспубліканская партыя такой велізарнай краіны, як ЗША, мае ўсяго тысячу пастаянна працуючых людзей. Але калі яны ідуць на выбары, яны вакол гэтай тысячы мабілізуюць сотні тысяч. І гэта прынцып менавіта заходняй партыі.

У нас не КПСС, дзе трэба была колькасць, дзе, дарэчы, ніякай дысцыпліны не было — маглі і дзесяць вымоваў за п’янства рабіць і трымаць.

У нас ёсць грамадскае аб’яднанне ”БНФ. Адраджэнне” і партыйная структура — Партыя БНФ. Вядома, у межах грамадскага аб’яднання абсалютна кожнаму, хто стаіць на пазіцыях павагі да галоўных нашых прынцыпаў — незалежнасць, свабода, адраджэнне, — знаходзіцца месца.

Што да партыйнай структуры, то тут мы вырашаем палітычныя задачы — набліжэнне тых часоў, калі дэмакратычныя сілы і Партыя БНФ будзе каля ўлады. І тут павінна быць абсалютнае правіла: калі ў партыі прымаюцца нейкія рашэнні, яны павінны выконвацца. Калі гэтыя рашэнні не выконваюцца — грош цана такой партыі.

У партыі ёсць людзі, якія не могуць выконваць рашэнні ў сілу таго, што яны выконваюць рашэнне іншых структур. Я не называю канкрэтных прозвішчаў, але такія людзі ёсць.

А нам патрэбна вырашаць свае задачы, мы павінны правесці эфектыўную кампанію на парламенцкіх выбарах. Мы таксама вылучаем свайго кандыдата на прэзідэнцкія выбары, і я не ўяўляю, як наша партыя будзе працаваць на іншых кандыдатаў. Такога быць не можа.

Калі прымаецца рашэнне, яно павінна выконвацца. А не так, што старшыня дае распараджэнне, а некаторыя кіраўнікі дэманстратыўна адмаўляюцца нават з ім азнаёміцца. Не хочаш выконваць, дык хоць напішы, што я азнаёміўся, але адмаўляюся выконваць.

— Вы зараз маеце на ўвазе Юрася Губарэвіча?

— Я не хачу называць нейкіх канкрэтных прозвішчаў.

Калі там нейкія прозвішчы маюцца на ўвазе ў тых ацэнках, што я выказаў, то трэба разумець, што гэта агульнае патрабаванне. Далёка не адны тыя прозвішчы, якая ўсплылі ў прэсе (з іх жа ініцыятывы) паддаваліся пэўным ацэнкам. І камісія партыйнага кантролю далёка не першае такое пасяджэнне праводзіла.

Але гэтыя людзі вырашылі выйсці ў прэсу. Чым, дарэчы, парушылі рашэнне студзеньскага Сойму, дзе напісана, што ўнутрыпартыйныя праблемы вырашаюцца ва ўнутрыпартыйнай прэсе.

Вось у нас выйшаў чарговы выпуск ”Навіны БНФ”. Там адкрытая дэмакратычная дыскусія: і артыкул спадара Губарэвіча, які жорстка крытыкуе іншых кіраўнікоў партыі, і артыкул спадара Голубева, які рэпрэзентуе іншую групу. Гэта нармальна. Але калі чалавек, ратуючы нейкім чынам сябе, спрабуе ўнутрыпартыйныя праблемы вынесці па-за межы, у чым абсалютна няма патрэбы, то гэта сведчыць пра слабасць чалавека.

— Ці не з’яўляецца гэта самаедствам? Атрымліваецца, што мы ўсе сілы губляем не на барацьбу з рэжымам, а на барацьбу з самімі сабой.

— Змагацца супраць рэжыму можна ва ўсіх сферах. Можна выдаваць кніжкі супраць рэжыму, флікеры рабіць супраць рэжыму, значкі выпускаць — гэта ўсё работа супраць рэжыму. І людзі свядомыя і адказныя — а іх вельмі многа — яны гэта робяць. І за гэта ім дзякуй. Але калі мы вырашаем партыйную задачу, то выконваем пэўныя партыйная абавязкі.

Ніякага раз’яднання няма, ёсць проста канстатацыя факта, хто працуе на палітычную мэту і праграму, а хто працуе на спадарожныя мэты, якія такама вельмі важныя. Мы ж не патрабуем ад Аляксея Марачкіна, які, стаўшы старшынёй Згуртавання беларусаў свету ”Бацькаўшчына”, выйшаў з партыйнай структуры, але застаецца ў грамадскім аб’яднанні ”БНФ. Адраджэнне”, выконваць нейкія партыйныя абавязкі, мы і так вельмі ўдзячныя за тое, што ён робіць.

А ў партыі законы універсальныя. Калі рашэнне прынята — яно павінна выконвацца.

— Вас на з’ездзе абіралі як кампраміснага кандыдата. Але ж вы фактычна працягваеце палітыку спадара Вячоркі, ніяк не спрабуючы прымірыць два супрацьлеглыя бакі. Наадварот, пазбаўляецеся ад іншадумцаў...

— Я не працягваю палітыку спадара Вячоркі. Менавіта наадварот. Спадар Вячорка слабавата надаваў увагу такім пытанням, як дысцыпліна. І гэта бачаць сябры Фронту. Яны разумееюць і лічаць, што ў партыі павінна быць яснасць, хто за што адказвае, з каго можна спытаць.

Я лічу, што партыя толькі ўмацоўваецца, калі ў ёй узнікае ясны алгарытм дзеяння. Мы ўвялі ў практыку, што старшыня кожны месяц робіць справаздачу аб сваёй дзейнасці. Намеснікі — раз на тры месяцы. І я гэтую справаздачу раблю, і мне ёсць, што сказаць людзям. І я хачу, каб і іншыя адказвалі за сваю працу.

Ніхто нікога сілай балатавацца ў намеснікі не прымушаў. Калі пагадзіўся — працуй.

— Як у рэшце рэшт вырашылася пытанне са спадаром Губарэвічам?

— Ён атрымаў папярэджанне. Яму даведзена, што ён павінен выконваць тыя распараджэнні, якія даюцца партыяй. Ён дарэчы сказаў, што тое, што яму было даручана, ён выконвае, але свой подпіс не ставіць, бо гэта залішняя бюракратыя. Я такі аргумент не прымаю. Гэта нейкая дзіцячая гульня.

Для мяне гэта ўсё вельмі проста: як толькі я зраблю тое, дзеля чаго мяне выбралі старшынём партыі, як выбудую структуру ў кіраўніцтве, якая будзе эфектыўна працаваць, тады ўжо не важна, хто будзе ўзначальваць структуру.

— Спадар Мілінкевіч неаднаразова падкрэсліваў, што ягоны рух ”За свабоду” не з’яўляецца партыяй, а таму нападкі на актывістаў, якія сумяшчаюць дзейнасць у партыі і руху беспадстаўныя.

— Нядаўна мы са спадаром Мілінкевічам былі ў Слоніме. Ні для каго не сакрэт, што ягоныя паездкі па рэгіёнах — гэта частка яго прэзідэнцкай кампаніі, іншымі словамі палітычнай кампаніі. Ніяк інакш тут не скажаш. Гэта можа называцца рухам, можа называцца ўвогуле аргкамітэтам. Але ён займаецца рашэннем палітычных задач.

Дарэчы, пры апошняй нашай сустрэчы я чарговы раз прапанаваў спадару Мілінкевічу: ”Уступайце ў Партыю БНФ. І, калі большасць падтрымае, мы будзем працаваць на вас”.

Мы ўжо маем сумны вопыт працы на чужога дзядзьку. Фактычна дзве прэзідэнцкія кампаніі мы прапусцілі. Абсалютная большасць сяброў партыі лічыць, што мы павінны мець свайго кандыдата і працаваць на яго.

— Што ж адказаў тады спадар Мілінкевіч?

— Вы самі ведаеце, якія заўсёды адказы дае спадар Мілінкевіч. Я гэта каментаваць не буду.

Але, думаю, калі б Мілінкевіч прыняў рашэнне ўступіць у партыю, у яго былі б неблагія шанцы. Хаця паўгода таму яны былі лепшымі. Але яшчэ час ёсць.

— Хто зараз мае намер балатавацца ў прэзідэнты ад партыі?

— Публічна заявілі пра гэта Алесь Міхалевіч і Юры Хадыка. Астатніх агучыць пакуль не магу. Не выключаю, што на з’ездзе, які адбудзецца на пачатку жніўня, можа быць агучаны іншы кандыдат. Калі ж партыя зменіць сваё рашэнне і вырашыць падтрымліваць беспартыйнага, то будуць іншыя рашэнні.

Пакуль настрой такі: вельмі многія казалі, што крыўдна, што сваімі нагамі адхадзілі дзве кампаніі, а фактычна тры — Домаш, Ганчарык, а потым Мілінкевіч. Людзі кажуць, што хочуць такога кандыдата, які не скажа потым: ”Гудбай!” і будзе рабіць, што захоча. Хочам, каб не толькі мы ад яго залежалі, а і ён ад нас.

— Вы ўжо рыхтуеце сабе замену? Ёсць канкрэтныя кандыдатуры?

— Зараз гэты спіс з сямі скараціўся да чатырох чалавек. Гэта і тыя людзі, якія і сёння ўваходзяць ў кіраўніцтва, а ёсць і пару свежых людзей. Я пакуль правёў з імі гутаркі, прасіў даць бачанне сваёй далейшай працы, перспектываў. Я аналізую гэтую інфармацыю.

— Хтосьці з тых, хто прэтэндаваў на пасаду кіраўніка на мінулым з’ездзе, у гэты спіс увайшоў?

— Безумоўна. Але трэба памятаць, што не кожны можа быць лідэрам партыі. Гэта аб’ектыўна.

Я раскрыю сакрэт: калі б спадар Міхалевіч не пайшоў балатавацца ў намеснікі, я б зрабіў яго адказным сакратаром і паглядзеў бы, як ён спраўляецца. А там бы пабачылі. Не выключана, што на наступным з’ездзе я б сам прапанаваў яго кандыдатуру.

Але ён пайшоў іншым шляхам. Яму хочацца быць палітычным лідэрам. Ну добра. Гэта яго выбар. Таму цяпер я прыглядаюся хутчэй да іншых.

— Іншымі словамі Міхалевіча ў гэтым спісе няма? А як наконт Івашкевіча і Вячоркі?

— Пакуль я не бачу Міхалевіча ў якасці палітычнага лідэра, хоць добра ацэньваю пэўныя яго якасці. Што да астатніх, то ёсць шанцы ва ўсіх маіх намеснікаў. Яшчэ часу шмат і кожны можа сябе прадэманстраваць.

Але ж трэба памятаць: мая прапанова — гэта мая прапанова. З’езд можа выбраць кагосьці іншага. Галоўнае — каб адбылася канкурэнтная барацьба.

Дарэчы, я прыйшоў да высновы, што трэба галасаваць менавіта за каманду — уносіць у бюлетэнь адразу старшыню і яго намеснікаў. І галасаваць за ўвесь гэты спіс.

Да таго ж за 45 дзён перад чарговым з’ездам дзеянне пастановы аб унутрыпартыйнай дысцыпліне заканчваецца і будзе дадзена магчымасць будучым кандыдатам крытыкаваць і кіраўніка, і яго дзейнасць — іншымі словамі, праводзіць перадвыбарчую кампанію. Зараз жа гэтага рабіць нельга.

Некаторыя СМІ напісалі, што ў нас парушаецца права на свабоднае выказванне, паколькі нельга крытыкаваць старшыню ў непартыйнай прэсе. Але ж у пастанове дакладна напісана, што не толькі старшыню, а любога партыйца нельга. І я сам нікога канкрэтна не крытыкую. Я крытыкую толькі пэўныя падыходы. А, паверце, у мяне ёсць заўвагі да ўсіх. Як, дарэчы, і ў іх да мяне. Але нельга выходзіць з унутрыпартыйнымі праблемамі на непартыйную прэсу. Гэта рашэнне Сойму і яго трэба выконваць.

— Даволі жорсткае патрабаванне...

— Гэта нармальнае патрабаванне. Мы абмяркоўваем рашэнне на стадыі прыняцця, а калі яно прынятае большасцю, мы павінны яго выконваць. Іначай партыі няма. Гэта ўжо, у такім выпадку, дыскусійны клуб.

Гэта ў КПСС маглі гадамі абмяркоўваць, ”ставіць на від”, выносіць заўвагу, папярэджанне, спагнанне. Мы працуем ў іншых умовах. Супраць нас кансалідаваны рэжым. Лепш хай нас крытыкуюць за нашу строгую дысцыпліну, чым за нашу бяздзейнасць.

Нейкая газета напісала, што былыя члены КПСС у кіраўніцтве Партыі БНФ дзейнічаюць КПССаўскімі метадамі. Магу з усёй адказнасцю сказаць, што ў нас ні старшыня, ні яго намеснікі ні дня не былі ў КПСС (дарэчы, у адрозненне ад кіраўнікоў іншых, у тым ліку дэмакратычных, партый). Таму, мы не дзейнічаем метадамі КПСС. У нас больш жорсткія метады. Бо дыктатура не дазваляе быць ”цюхцямі”.

Таксама на гэтую тэму

Алесь Міхалевіч: ”Супраць мяне ў Партыі БНФ ужываюцца правераныя камуністычныя метады”

Міхалевіча выключылі з партыі БНФ за інтэрв’ю ”Салідарнасці”

14.06.2008 Анастасія Зелянкова

14 чэрвеня адбылося чарговае пасяджэнне Сойму Партыі БНФ. Нягледзячы на адкрыты характар мерапрыемства, карэспандэнта ”Салідарнасці” папрасілі пакінуць памяшканне. За гэты час было пастаўлена пытанне пра выключэнне з партыі намесніка старшыні Алеся Міхалевіча.

Сойм Партыі БНФ меў на мэце абмеркаваць пытанні падрыхтоўкі да наступных парламенцкіх выбараў, а таксама разгледзець дзейнасць камісіі партыйнага кантролю. Трэцім жа пунктам, паводле словаў старшыні партыі Лявона Баршчэўскага, значылася ”рознае”.

Пасля вырашэння тэхнічных пытанняў, звязаных з вылучэннем кандыдатаў ад партыі і абрання ў склад камісіі партыйнага кантролю яшчэ двух членаў, старшыня Лявон Баршчэўскі абвясціў, што мае намер зрабіць штомесячную справаздачу.

— Паколькі ў маёй справаздачы могуць гучаць ацэнкі пэўным асобам не зусім станоўчага характару, я б хацеў, каб у залі засталіся толькі прадстаўнікі Сойму, -- заявіў ён.

— Ці могуць застацца журналісты? -- перапытаў сакратар управы Уладзімір Лабковіч.

— Толькі, калі яны члены партыі, -- абвясціў старшыня.

— Спадарыня Зелянкова, папрашу вас выйсці, калі ласка, -- звярнуўся выключна да мяне Лабковіч.

Усцешаная такой увагай да сваёй асобы, я без усялякіх пярэчанняў пакінула пасяджэнне.

Як потым высветлілася, за час маёй адсутнасці было пастаўлена пытанне пра выключэнне з партыі намесніка старшыні Алеся Міхалевіча. Адной з прычын стала інтэрв’ю Міхалевіча, дадзенае ”Салідарнасці”.

Галасаванне праходзіла таемна. З 47 членаў Сойму, што прынялі ўдзел у галасаванні, 24 выказаліся за выключэнне Міхалевіча.

Трэба заўважыць: напярэдадні пасяджэння нават сам Міхалевіч не ведаў пра тое, што будзе ставіцца пытанне пра ягонае выключэнне. Ніхто з прысутных таксама не мог сказаць, ці збіралася камісія партыйнага кантролю, на вывучэнне якой было аддадзена ўзгаданае інтэрв’ю.

Нагадаем, што пасля дадзенай публікацыі старшыня Лявон Баршчэўскі абяцаў на з’ездзе, які адбудзецца ў жніуні, паставіць ультыматум: ”Альбо ў партыі застанецца Міхалевіч альбо я”. Але не дачакаў, а мо вырашыў, што гэтае рашэнне болей шансаў правесці праз Сойм.

Пасля пасяджэння Сойму Лявон Баршчэўскі даў інтэрв’ю ”Салідарнасці”, дзе расказаў, за што Міхалевіча выключылі з партыі, чаму ён шкадуе, і навошта выдаліў мяне з залі.

— Дык што стала фармальнай прычынай выключэння Міхалевіча?

— Фактычна Міхалевіч ствараў групоўку ўнутры партыі. Калі ў сацыял-дэмакратаў дазволена фракцыйная дзейнасць, то нашымі дакументамі гэта забаронена. Але чашу цярпення перапоўніла тое, што Міхалевіч абразліва выказаўся ў СМІ пра некаторых кіраўнікоў партыі, у тым ліку і старых. Ён да таго ж разаслаў свой бюлетэнь па сябрах фронту – я таксама атрымаў яго у канверце. Міхалевіч мае права выдаваць такі бюлетэнь, але тое, што ён там напісаў, абразіла многіх. Яго б не выгналі з партыі, калі б не гэтыя ўчынкі.

-- Калі падставай сталі абразлівыя выказванні, ці не збіраецеся вы ставіць пытанне пра выключэнне спадара Юрыя Хадыкі, які на адным з нядаўніх пасяджэнняў Сойма назваў Юрася Губарэвіча ”прыблудай”?

— Я не буду гэта каментаваць. Узаемныя эмацыйныя выказванні былі і з аднаго і з другога боку. Як гэта будзе разгортвацца, паглядзім. У нас наперадзе з’езд. І, напэўна, там узнікнуць нейкія арганізацыйныя пытанні. Мы будзем у любым выпадку абнаўляць камісію.

-- А як атрымалася, што да нядаўняга часу нават невядома было пра пасяджэнне камісіі партыйнага кантролю па пытанні Міхалевіча?

— Я яшчэ месяц таму ў прысутнасці Міхалевіча перадаў на аналіз камісіі вашае інтэрв’ю і выдадзены ім бюлетэнь. Камісія не разглядала, добры чалавек Міхалевіч ці не, -- яна разглядала, ці парушыў ён нашыя палажэнні. Я ведаў, што пасяджэнне камісіі адбылося, але ў пісьмовым выглядзе атрымаў іх рашэнне толькі сёння.

— Як вы бачаце далейшую працу з Міхалевічам?

— Ён чалавек малады. Я думаю, што ён зробіць высновы, і яму можна будзе вярнуцца ў партыю. Нават у сойме ў нас ёсць чалавек, якога выключалі з партыі на тры гады.

Так што, калі Міхалевіч навучыцца камандна працаваць, рабіць унёсак у агульную справу, для яго дарога не закрыта. Тым больш ён застаецца намеснікам старшыні грамадскага аб’яднання ”БНФ. Адраджэнне”, таму мае магчымасць працаваць на Сядзібе, займацца любымі праектамі. У яго гэтае права ніхто не адбіраў.

Я абсалютна шкадую. Шкадую. Але інтарэсы канкрэтнай працы патрабавалі, каб я гэтае пытанне паставіў.

— Чым мая прысутнасць на пасяджэнні магла перашкодзіць?

— Менавіта, каб не парушыць Палажэнне аб партыйнай этыцы. Мы не маем права ў прысутнасці несяброў партыі крытыкаваць сяброў партыі. Тое палажэнне, якое парушыў Міхалевіч.

— Але ж пасяджэнне не было закрытым...

— Лічыце, што на гэты момант мы зрабілі яго закрытым.

Сам цяпер ужо былы намеснік старшыні Партыі БНФ Алесь Міхалевіч ад каментароў устрымаўся, аднак паабяцаў у бліжэйшы час даць інтэрв’ю ”Салідарнасці” і выказаць сваё бачанне сітуацыі.

Па тэме

Аляксей Янукевіч: ”Я сам буду вылучацца на старшыню Партыі БНФ”

Калі Зоя не здагадваецца, хто такі Габэляк, значыць, вельмі слаба арыентуецца ў вялейскім трэцім сэктары (асабліва перыяду 1995 - 2003).

Не арыентуюся.

Больш пытаньняў ня маю