Вялец стаіць на старажытным паштовым тракце з Дзісны ў Вілейку. Па гэтай дарозе да Лужак і Германавічаў шматкроць праходзіў няўрымслівы вандроўны мастак Язэп Драздовіч. Мясціны тут – надзвычай маляўнічыя: азёры Мнюта і Вялец, пагоркі, парослыя ялінай…

Вілейскі край, ды як і ўся Беларусь, —край легенд. Яны ў Вілейцы на кожным кроку. Што ні прыкметны будынак, камень, узгорак альбо возера — то пра ўсё, калі спытаць старажылаў, будзе свая гісторыя. Старажытнасць тут адчуваеццанейкім шостым пачуццём. Асабліва ў вячэрні час. Здаецца, усё тое, што раней жыло на нашай зямлі, прысутнічае ня бачна, працягвае сваё паралельнае жыццё.

Успаміны ўраджэнкі Вялейшчыны.

Вілейскія гісторыкі і краязнаўцы рыхтуюць незвычайны праект, аналагаў якому няма ў Беларусі

Што новага здаралася ў тых самых мясьцінах Вялейшчыны й Пастаўшчыны 100 гадоў таму і ў 2006 годзе? Пішуць Мікола і Ўсевалад Сьцебуракі.

Нястрымны бег дзесяцігоддзяў у гісторыі Вілейшчыны — адна з важных тэм "Шляху перамогі".
Летапіс гэты пачаўся ў сакавіку 1945 года, калі выйшаў першы нумар газеты "За Совецкую Радзіму" — папярэдніцы цяперашняй раёнкі. Пра знакавыя гады двух першых пасляваенных дзесяцігодак нашы чытачы ўжо ведаюць. Сёння — працяг тэмы. Пагартаем газетныя старонкі.

 Ён нарадзіўся ў Расійскай імперыі ў 1913 годзе. Прысягаў на вернасць Рэчы Паспалітай Польшчы ў 1934 годзе. Больш пяці гадоў правёў у нямецкім палоне. Пенсійны стаж вырабіў ў Савецкім Саюзе. Зараз — грамадзянін Рэспублікі Беларусь. Размову з ім запісаў Мікалай Кутас, наш пазаштатны карэспандэнт.
 Уладыка Мікалай Данілавіч. Ідзе яму дзевяноста чацвёрты год. Даўно хацелася з ім пагаварыць, паслухаць яго ацэнкі жыццёвых рэалій з вышыні такога паважанага ўзросту. Цяпер ветэран жыве ў доме малодшага сына Аляксандра ў Абадоўцах, акурат насупраць сельскай бібліятэкі. І вось мы пачынаем размову ў невялічкім пакоі. Утульна, цёпла, ціха — што яшчэ трэба старому? — звычайна гавораць у такіх выпадках. Я пачаў з традыцыйнага: